Lambrusco – terug van weggeweest?

Happy Lambrusco Day! Lambrusco – wie heeft het niet gedronken in de jonge jaren. Zoet, bubbelend en laag in alcohol, was het de perfecte ‘startwijn’ die voor heel weinig in de rekken van de supermarkt stond. Maar laat je door de herinneringen aan slechte wijn uit je jeugd niet van de wijs brengen. Lambrusco is wel degelijk een interessante wijn. Zo interessant zelfs, dat de wijn haar eigen feestdag heeft. Vandaag, 21 juni is World Lambrusco Day!

Zuurstokken

Lambrusco sleept nog steeds haar slechte naam uit de jaren ’70 en ’80 van de vorige eeuw met zich mee. In die periode werd er veel meer zoete wijn gedronken dan nu en de relatief goedkope Lambrusco viel dan ook erg in de smaak. Vooral in de VS. Daar was het jarenlang één van de best-selling geïmporteerde wijnen en waren de flessen ‘Italian bubbly’ niet aan te slepen. De producenten zagen het gat in de markt en schroefden de productie van de rode bubbels fors op. Met als jammerlijk bijeffect dat de kwaliteit hollend achteruit ging. Wat overbleef was een zoet zuurstokkendrankje waarvan de gaten in je tanden vielen. En een slechte reputatie. Eigenlijk onderging ze een soortgelijk lot als de Riesling, waar ik al eens eerder over schreef. Ten onder gegaan aan haar eigen succes. Verdronken in haar eigen zee van goedkope bocht. Erg jammer, want Lambrusco kan absoluut de moeite waard zijn! Tijd dus voor wat positieve geluiden.

Herboren

Inmiddels hebben jonge, talentvolle Italiaanse producenten Lambrusco herontdekt. Ze maken kwalitatief goede en echt lekkere wijn die in niks lijkt op het zuurstokkenwater van weleer. Zo lekker zelfs dat ze langzaam maar zeker hun plekje in de picknickmand en op het terras weer terug aan het verdienen zijn. Bijvoorbeeld in plaats van een glaasje Prosecco. Ik weet het niet uit eerste hand, maar op hippe terrasjes in New York wordt zonder met de ogen te knipperen 80 dollar betaald voor een goede fles Lambrusco. Ook in restaurants wordt de sprankelende rode wijn (her)ontdekt. Het combineert namelijk prima met authentieke pastagerechten zoals een tagliatelle al ragú.

De ‘wilde’

Lambrusco is een heel oude druivenfamilie, zoniet één van de oudste van Italië. Lambrusco betekent zoiets als ‘wilde druif’ of ‘wilde plant’, wat er op lijkt te wijzen dat de druif oorspronkelijk in het wild groeide. Het is heel waarschijnlijk dat de druif al in het Italiaanse struikgewas groeide, lang voordat de Romeinen er wijn van gingen maken. Het is dus niet één druif. Het is een hele familie van lambrusco-achtigen, die allemaal hun eigen achternaam hebben. Lambrusco Salamino, Lambrusco Alessandria, Lambrusco Grasparossa en ga zo maar door. De druif komt voornamelijk voor in het noorden van Italië – in Emilia-Romagna.

Stijl

Lambrusco’s (of beter gezegd: Lambruschi – de juiste Italiaanse meervoudvorm) zijn mousserend en rood van kleur. Daar houdt de uniformiteit ook meteen op, want ze zijn er in uiteenlopende stijlen. Ze variëren van licht rose tot diep rood. Sommige zijn eenvoudig en hebben een heel licht belletje, zoals de frizzantes. Andere hebben juist een heel stevige bubbel en zijn gemaakt volgens de metodo classico (alla Champagne).

De wijnen variëren ook in smaakstijl. Hoewel velen alleen bekend zijn met de zoete variant (dolce) zijn goede Lambrusco’s meestal droog (secco). Deze hebben smaken van donker fruit en soms iets aards, wat het iets heel anders maakt dan de zoete ‘kersen-en-aardbeien-ranja’ die je kent uit je jonge jaren. Er is ook een stijl die er een beetje tussenin zit – de amabile – met een licht zoetje, maar voldoende zuren om de wijn goed in balans te houden.

Food-friendly

Een veelzijdig wijntje, die Lambrusco. Dus wil je eens wat anders? Een rode bubbel die verrassend food-friendly is? Ga dan eens op zoek naar een echt goede Lambrusco. Kies een droge gemaakt van Lambrusco di Sorbara of van Lambrusco di Salamino. Heerlijk bij een stukje Parmezaanse kaas met een drupje Aceto Balsamico of bij Prociutto di Parma. Wordt ook allemaal in Emilia-Romagna gemaakt trouwens – dat kan toch geen toeval zijn. Of misschien toch een licht zoete, voor bij het dessert. En wat dacht je van gorgonzola? De zoute kaas en licht zoete wijn combineren prachtig. Wel goed gekoeld drinken!

Bronnen:

• De druif – Gianluca Di Taranto
• Italian Wine Unplugged 2.0